بسم ربّ الحسین

رفتیم جایی که پیش از این، حضرت دل مقیمش شده بود.

همه از نا امنی اش می گفتند اما برایم امن ترین بود، هشدار می دادند که تنها نباشم اما لذتی که در تنهایی بود، در جمع حاصل نمی شد. قرار بود و آرامش، عشق بود و شور و شوق بودن، وجود داشتن و بندگی کردن.

آنجا که عباس باشد و زینب، حسین باشد و فدائیانش، آنجا بهترین نقطه عالم است. درود خدا بر آن برگزیدگان و پاکان.

سفر ظاهراً به پایان رسیده، اما در حقیقت بی پایان مانده چرا که هر روزش را به دنبال عزیزی بودیم و نیافتیمش. او بی عیب است و ما پر از عیب.

چشم آلوده نظر از رخ جانان دور است ...

پس این دیده را باید به سیل اشک غسل داد شاید لایق شود

اگر ناشکری نبود، هر روز در حسرت بازگشت از جایی که باید وطن بخوانمش، ناله و فغان سر می دادم و بی قراری می کردم.

اما منتظرم. منتظر فرصتی دوباره

...

باید برای قدردانی خدمت آقا علی بن موسی الرضا (علیه السلام) برسم. دعا کنید هرچه زودتر ممکن شود.